چگونه میتوانم از ورای سیمهای فلزی از این دنیای مجازی احساسم را به تو نشان دهم؟كاش فرصتی به من میدادی؟ كاش چشمانم را میدیدی كه عشقم رافریاد میزنندتنهایی عذابم میدهد خسته ام از تكرار زندگی تورا میخواهم كه تكیه گاهم باشی از پاافتاده ام توان ایستادن ندارم .گناه من چیست ؟ كه دوستت دارم میخواهم با توباشم و در تو ذوب شوم بغضی گلویم رامیفشارد گوشه خلوتی میجویم تا رهایش كنم غرورم نمیگذارد اینجا گریه سر دهم تنها تو میتوانی اشكهایم راببینی اشكی كه از چشمه قلب دردمندم جاری است

عشق من

باورم كن و بگذار با تودوباره جان بگیرم میخواهم زندگیم را باتو رونق دهم خنده را به لبانم بازگردان چه سخت غریبه اند این دوباهم تو میتوانی اشتیشان دهی.دست مهرم را رد نكن دستی كه دست تورا میجوید واگر یكی شوند دنیای تازه ای میسازند از جنس عشق میشود دوباره فرهاد وشیرینی ساخت میتوان لیلی و مجنون بود اگر چشمانت یاری ام كنند كاش كلمات جان داشتند و میتوانستند احساس مرا فریاد بزنند تا باورم كنی

؟!... چقدر واقعیت تلخه !... امروز حتی یادشم آزارم می ده!... حتی تصورش هم دلم را به درد می یاره! خدایا! این انصاف نیست! شرط خدا و بندگی نیست! عادلانه هم نیست ، هست؟!... ای کاش می توانستم متهمش کنم ... متهم به بی وفایی ... سنگ دلی ... بی عشقی ... بی عاطفگی ... بی رحمی ... و به قصی القلب بودن ... ولی افسوس که نمی توانم . نمی توانم چون نیست... یعنی اگرم باشه در حق من نبوده... اون که مقصر نیست!... اون که نخواست ... اون که نیآمد... اون که شروع نکرد ... تقصیر دلمه

دلم اول شروع کرد و آغاز کرد عشقی را که می دانست پایانش سرابه... افسوس ... حالا هم داره تقاص نادونی شو پس می ده... در تنهایی می سوزه و می سوزه و گویی تا خاکستر شدن راهی بس طولانی مانده... آره این آتش هنوز خاموش نشده ... زوده ... باید تاوان پس بده... تاوان عشق ... تاوان شوریدگی ... تاوان دلشدگی ... و تاوان دارد این عشقم ومن تاوان آن دادم می دهم

دلم می خواهد همه ی دیوارها پنجره شوند و من تو را میان چشمهایم بنشانم.